borderline-lotgenoten.com

Is obesitas een psychische stoornis?

De oorzaak van zwaarlijvigheid moeten we in de hersenen zoeken. Dat is de conclusie van een onderzoeksgroep uit Maastricht. Obesitas moeten we zien als een psychische stoornis, die als zodanig moet worden behandeld.

Viermaal meer kinderen slikken Rilatine ( West Vlaanderen)

BRUSSEL -

In West-Vlaanderen slikt liefst 12 à 13 procent van de jongens tussen 8 en 11 jaar medicijnen tegen ADHD. Dat is een makkelijkere oplossing dan therapie, die soms ook helpt maar duurder is.

Meer dan 26.000 jongeren krijgen in België pillen tegen ADHD omdat ze hyperactief zijn en/of gedragsstoornissen hebben. In 2004 waren ze nog maar met 6.000, zo meldde Le Soir gisteren op basis van gegevens die de federale minister van Sociale Zaken, Laurette Onkelinx (PS), verstrekte.

Er zijn grote regionale verschillen: in Vlaanderen is het gebruik bijna viermaal hoger dan in Franstalig België. West-Vlaanderen spant qua voorschrijfgedrag de kroon.

ADHD-medicijnen die bekendstaan onder de merknamen Rilatine en Concerta, en die eigenlijk amfetamines bevatten, onderdrukken de symptomen en hebben, zeker op kortere termijn, een duidelijk effect. Vermoed wordt dat ze ook als �leerpil' gebruikt worden door studenten tijdens hun examens. Maar er zijn ook nevenwerkingen: slapeloosheid, verminderde eetlust, soms zelfs anorexia en mogelijk depressies bij stopzetting.

In 1998 leverden Belgische apotheken 1 miljoen dagelijkse dosissen van deze medicijnen af, terwijl dit in 2008 al 7 miljoen dagelijkse dosissen betrof: een stijging met 700 procent dus. Dat staat in het verslag van de werkgroep van Leuvense professoren die zich over het toenemende gebruik van psychofarmaca heeft gebogen (DS 9 maart). Het gebruik van Rilatine is tussen 2005 en 2008 toegenomen van 1,7 naar 4,2 miljoen dagelijkse dosissen.

De Leuvense werkgroep stelt onder meer voor dat voortaan enkel specialisten, zoals kinderpsychiaters en -neurologen, nog diagnoses zouden stellen en voorschriften afleveren. Professor Marina Danckaerts, zelf jeugdpsychiater en gespecialiseerd in ADHD, nuanceert: �We willen vooral dat de medicijnen pas gestart worden na een consultatie bij een specialist. Zodra de diagnose gesteld is, kan een huisarts zeker helpen bij de verdere ondersteuning van de behandeling.'

Danckaerts wijst er ook op dat alle bovenstaande cijfers toch nog altijd maar 1,8 procent van de kinderen en jongeren tussen 6 en 17 jaar betreffen. �Terwijl ADHD bij zowat 5 procent van de bevolking voorkomt. Nee, ze moeten niet allemaal medicijnen krijgen. Eén op de drie kan evengoed geholpen worden met gedrags- en psychotherapie. Maar gezien de grote regionale verschillen kunnen we toch enkel maar concluderen dat in sommige regio's te veel kinderen pillen slikken, en in andere te weinig.'

West-Vlaanderen trekt het gemiddelde fors omhoog: liefst 12 à 13 procent van de jongens tussen 8 en 11 jaar kreeg daar Rilatine of Concerta voorgeschreven. �Zelfs als we weten dat jongens veel meer ADHD hebben dan meisjes, blijft dit veel. Ik noem dat zelfs Amerikaanse toestanden, waarbij de grens erg wordt opgeschoven', zegt Danckaerts.

Ze wijst op nog een ander probleem: �Pillen zijn goedkoper dan psychotherapie, die amper wordt terugbetaald. Dus ik begrijp dat artsen en ouders soms makkelijker naar een voorschrift grijpen. Bovendien is het niet simpel om een goede therapeut te vinden. Ten eerste omdat ze niet erkend zijn, maar ook omdat niet iedere therapeut gespecialiseerd is in de specifieke aanpak voor ADHD. Dus als de minister dat terrein zou willen ontwikkelen, zou dat zeer welkom zijn.'

Daar zou ook de vereniging Zit Stil blij mee zijn, zegt voorzitster Ria Van den Heuvel: �Wij hebben onze handen vol met oudertrainingen, die telkens acht sessies inhouden. Dat kost de ouders 150 euro en gezien ze met twee moeten komen, moeten ze er ook een oppas voor nemen. Ondertussen moet het kind zelf vaak ook in begeleiding, en na de oudertraining begint het nog maar: dan moet je de nieuwe aanpak � meer structuur installeren � nog waarmaken in je gezin.'

Minister Laurette Onkelinx roept morgen artsen en de ziekteverzekering rond de tafel om te bespreken wat er tegen de stijgende consumptie van psychofarmaca in het algemeen, en ADHD-medicijnen in het bijzonder, kan gebeuren.

bron: standaard.be

Antidepressiva doelmatiger inzetten

LEUVEN -
We slikken met z'n allen veel meer pillen tegen depressies en angsten, en in ernstige gevallen is dat zeker gerechtvaardigd. Toch stellen Leuvense experts zich vragen bij deze evolutie.

Er kan niet bevestigd worden dat ernstige psychiatrische aandoeningen nu vaker voorkomen dan vroeger. Toch neemt het gebruik van antidepressiva, tranquillizers (slaap- en kalmeermiddelen) en antipsychotica de jongste jaren toe (zie hiernaast). Het kan niet anders, zeggen Leuvense professoren uit diverse disciplines, dan dat deze medicijnen nu ook worden voorgeschreven aan mensen die hulp zoeken met milde tot matige vormen van angsten en depressies.

De professoren van de KU Leuven verenigden zich op vraag van hun rector, Marc Waer, in een werkgroep van het zogenaamde Metaforum, dat maatschappelijk relevante thema's van diverse kanten wil belichten, en vervolgens concrete aanbevelingen formuleert. Samengevat pleiten ze voor een 'doelmatiger inzetten van psychofarmaca'.

Professor Stephan Claes, psychiater, zegt: 'Er zijn nog altijd mensen met ernstige symptomen die geen of niet de juiste medicijnen krijgen. Aan de andere kant zijn er de vele mensen die lijden onder stress of prestatiedruk of een milde vorm van depressie, en bij wie medicijnen de snelste en makkelijkste oplossing lijken, maar niet de beste of enige mogelijke zijn.'

Hij noemt 'counseling' door huisartsen en psychotherapie als waardige alternatieven bij mildere vormen van emotionele stoornissen. 'Maar ze genieten niet altijd de voorkeur van de patiënt. Ook is het problematisch dat therapie zo duur is. Terugbetaling blijft echter onmogelijk zolang de titel van �pychotherapeut, niet erkend is. Men moet daar nu eindelijk eens werk van maken!', aldus Claes. Het is een van de aanbevelingen van dit Metaforum.

Een andere betreft de betere ondersteuning van huisartsen in hun rol als 'counselor' of 'psychisch begeleider': 'Ze hoeven niet meteen medicijnen voor te schrijven. Ze kunnen beginnen met de patiënt even thuis te houden van het werk en aandachtig op te volgen.'

Het helpt daarbij wanneer huisartsen snel telefonisch advies zouden kunnen vragen aan een psychiater. Claes: 'Een experiment hiermee in Brugge leidde tot grote tevredenheid bij de huisartsen. Ook moeten centra voor geestelijke gezondheidszorg (cgg) en psychiatrische ziekenhuizen op kortere termijn een eerste consult kunnen aanbieden.'

Nog een aanbeveling betreft het opvolgen van het voorschrijfgedrag van artsen: 'Artsen die te veel psychofarmaca voorschrijven, moeten daarvoor ter verantwoording geroepen worden.'

Behalve de ouderen (zie blz. 2) vormen ook de kinderen en jongeren voorwerp van extra bezorgdheid. 'Meer dan de helft van deze leeftijdsgroep krijgt zo'n medicijn voor het eerst op voorschrift van de huisarts. Wij pleiten er toch voor dat dit voorbehouden blijft aan kinderpsychiaters en -neurologen. Omdat het zo delicaat is.'

'Ik begrijp dat huisartsen zeggen dat ze het doen omdat er een kind in nood is en ze geen andere oplossing zien. Daarom is het zo belangrijk om de doorverwijzing naar en de toegang tot de cgg te verhogen. Die zouden als het ware poliklinieken moeten worden waar cliënten ook terecht kunnen voor eenmalig advies of kortdurende behandelingen.'

Auteur: Veerle Beel

bron: standaard.be

Erfelijkheid Borderline ?

Borderline is deels erfelijk bepaald, maar dat betekent niet dat het bij iedereen tot uiting komt. Er zijn 3 aspecten, waarvan er meer dan 1 aanweizg moet zijn, wil borderline tot uiting komen (en dan nog steeds niet altijd):
1. Biologisch (aanleg en kwetsbaarheid van persoon)
2. Psychologisch (levensgeschiedenis, trauma's etc.)
3. Sociale omstandigheden (buurt, individualistische maatschappij)

Maar het is niet zo dat iedereen met een trauma ook BPS ontwikkelt. Het hangt dus allemaal met elkaar samen.

Met dank : Triade / St. Borderline ,

Kan hulp aan nabestaanden bij zelfmoord beter?

1 maart 2010
Kan online lotgenotencontact helpen bij de verwerking van het verlies van een naaste door zelfmoord? Dat is de belangrijkste vraag van het Trimbos-instituut bij het onderzoek naar het 113Online forum voor nabestaanden van zelfmoord

Nabestaanden van iemand die zelfmoord heeft gepleegd, lopen grotere kans in een sociaal isolement te raken, hebben vaker gezondheidsklachten en hebben meer problemen met rouw dan bij andere doodsoorzaken het geval is. Met de uitkomsten van het onderzoek kan de hulp aan nabestaanden zo nodig verbeterd worden.

Jaarlijks plegen 1500 mensen in Nederland zelfmoord. Nog altijd rust er een taboe op zelfmoord en op het praten hierover. De nabestaanden van mensen die zelfmoord hebben gepleegd voelen zich - vaker dan bij andere doodsoorzaken - verantwoordelijk voor het overlijden, schamen zich of voelen zich in de steek gelaten. Tevens ontvangen zij minder sociale steun en is hun gezondheid soms minder goed dan van andere nabestaanden.
Verder dreigt de familie na een zelfmoord uiteen te vallen als gevolg van al eerder bestaande psychische, sociale en/of relationele problemen binnen de familie of het gezin. Kinderen van een suïcidale ouder lopen zelf een verhoogd risico op suïcidaliteit.

Om deze nabestaanden beter te kunnen helpen, onderzoekt het Trimbos-instituut of het helpt om lotgenoten te ontmoeten op het forum. Het Trimbos-instituut voert dit onderzoek uit op de site www.113Online.nl. Deze website richt zich op suïcidale mensen, maar ook op hun naasten en nabestaanden. Zo kunnen nabestaanden op de site terecht voor informatie, krijgen ze informatie over wat zelfmoord met je doet en is er een forum voor lotgenotencontact.

Het onderzoek richt zich op nabestaanden van 18 jaar en ouder die een kind, partner, ouder of andere dierbare hebben verloren aan zelfmoord. Zowel mensen die recent een familielid hebben verloren als mensen bij wie het al langer geleden is, kunnen meedoen aan het onderzoek. Nabestaanden die meer informatie willen of mee willen doen aan het onderzoek, surfen naar de pagina �Ik ben nabestaande� van www.113online.nl. Het Trimbos wil zo veel mogelijk nabestaanden bereiken en nodigt mensen via sociale media zoals Hyves, Linkedin en Twitter uit om mee te doen aan het onderzoek.

Het onderzoek start 1 maart 2010. De resultaten worden in 2011 verwacht.

Borderline onderscheid met andere stoornissen

Onderscheid met andere stoornissen

Borderline persoonlijkheidsstoornis (hierna borderline genoemd) heeft verschillen en overeenkomsten met andere psychische stoornissen ook komen ze soms samen voor.
Borderline valt in het zogenaamde B cluster van de dramatische persoonlijkheidsstoornissen, net als de antisociale, de theatrale en de narcistische persoonlijkheidsstoornis. Mensen met een cluster B persoonlijkheidsstoornis zijn vaak manipulatief, wispelturig en slecht in het onderhouden van (sociale) relaties. Ze zijn geneigd tot impulsief en soms gewelddadig gedrag waarbij weinig of geen rekening wordt gehouden met de eigen veiligheid of de veiligheid van anderen.

Onderscheid Borderline met andere stoornissen

Er zijn verschillen en overeenkomsten met andere persoonlijkheidsstoornissen:[5]

In tegenstelling tot borderline is het zelfbeeld bij een persoon met een obsessief-compulsieve, narcistische of paranoïde persoonlijkheidsstoornis redelijk stabiel en is er veel minder sprake van verlatingsangst, zelfdestructief gedrag en impulsiviteit. borderline onderscheidt zich van de schizotypische persoonlijkheidstoornis omdat paranoïde gedachten en illusies bij BPS van een voorbijgaande aard zijn. Daarnaast zijn de symptomen te beïnvloeden door anderen.
Personen met BPS vertonen net als mensen met een antisociale persoonlijkheidsstoornis manipulatief gedrag, maar de motivatie verschilt. Waar het de persoon met de antisociale persoonlijkheidsstoornis te doen is om persoonlijk gewin (macht, geld), is de persoon met borderline uit op aandacht van de belangrijke personen in zijn leven. Iemand met een antisociale persoonlijkheidsstoornis vertoont zelden de idealisering van anderen die bij BPS wel voorkomt. De woede-aanvallen zijn bij een persoon met een antisociale persoonlijkheidsstoornis ook vaak doelgericht en gecontroleerd, en niet gericht op zichzelf.
Aandacht van anderen vragen is een belangrijk kenmerk van zowel borderline als van de theatrale persoonlijkheidsstoornis. Borderline wordt echter eveneens gekenmerkt door zelfdestructief gedrag, chronische gevoelens van leegte, identiteitsstoornissen en plotselinge woede waardoor relaties worden verbroken. De theatrale persoonlijkheidsstoornis wordt hier niet door gekenmerkt.
Een persoon met een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis reageert bij (dreigende) verlating door zichzelf weg te cijferen en ondergeschikt te maken, en dus niet met woede of devaluatie zoals bij borderline.
Sommige psychische stoornissen komen regelematig samen voor of worden verward met borderline. [6;7]

Depressie. Borderline gaat vaak samen met stemmingsstoornissen en in sommige gevallen wordt aan de criteria van beide stoornissen voldaan. In deze gevallen moet dus zowel een diagnose borderline als een diagnose voor een stemmingsstoornis gegeven worden. In sommige gevallen kan borderline worden gemaskeerd door een stemmingsstoornis. Vooral het vroeg ontstaan van de problematiek en het langdurige aanhouden van de symptomen zijn kenmerkend voor borderline.
Borderline wordt in de praktijk nog wel eens verward met de bipolaire stoornis, hypomane episoden of een cyclothyme stoornis, zeker als er sprake is van snelle afwisseling van somberheid en manische stemming. Belangrijkste verschil is dat de stemmingswisselingen bij borderline kunnen worden beïnvloed door factoren van buitenaf.
De dissociatieve symptomen zijn bij een dissociatieve identiteitsstoornis en posttraumatische stressstoornis ernstiger en van langere duur. Daarbij worden ze niet beïnvloed door gebeurtenissen, of invloeden van buitenaf. Deze stoornissen worden vaak samen met borderline gediagnosticeerd.
Middelenmisbruik is een van de kenmerken van borderline, als gevolg van impulsiviteit. Het is daarom soms moeilijk om vast te stellen of er sprake is van borderline of dat de borderline-problemen zijn ontstaan als gevolg van chronisch middelenmisbruik.
Boulimia nervosa (BN) en borderline gaan vooral bij vrouwen vaak samen. In de DSM worden eetbuien als gevolg van impulsiviteit ook genoemd als kenmerk van borderline. Persoonlijkheidskenmerken als impulsiviteit en een tendens tot emotionele instabiliteit spelen een belangrijke rol in het ontstaan en het voortduren van boulimia nervosa.
ADHD bij volwassenen wordt net als borderline gekenmerkt door impulsiviteit en vaak ook middelenmisbruik. Bij ADHD is de impulsiviteit al vroeg in de jeugd aanwezig (voor het zevende jaar), dat hoeft bij borderline niet zo te zijn.

ADHD-hersenen werken niet goed samen

ADHD-hersenen werken niet goed samen
1Visueel centrum en aandachtscentrum communiceren slecht

Twee hersengebieden die niet goed met elkaar communiceren veroorzaken mogelijk de symptomen van ADHD. Dat blijkt uit onderzoek van Rubiconwinnaar Ali Mazaheri. Zijn conclusies bevestigen het beeld dat ADHD niet het gevolg is van een fout in de hersengebieden zelf, maar van gebrekkige interactie tussen gebieden. De resultaten van het onderzoek werden 9 januari gepubliceerd in het tijdschrift Biological Psychiatry.

Met behulp van een simpele proef onderzochten Mazaheri en zijn collega's bij kinderen met ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) of de occipitale hersenkwab, verantwoordelijk voor visuele waarneming, wel goed communiceert met de frontale kwab. Die laatste kwab zorgt onder andere voor het sturen van aandacht, de controle van impulsen en sociaal gedrag.

Tijdens het experiment kregen de kinderen eerst een waarschuwing voor wat komen ging: ze konden een poppetje te zien krijgen of ze hoorden een toon. Als ze een V zagen, was de kans op een visuele stimulus, het poppetje, het grootst � als ze een omgekeerde V zagen (een A zonder streepje) was de kans het grootst dat ze een geluid te horen kregen. Meteen daarna kwam het plaatje of het geluid. In het eerste geval moesten de kinderen aangeven of ze een rood of blauw poppetje zagen, en in het tweede geval of ze een lage of hoge toon hoorden. Zowel de kinderen mét als de kinderen zonder ADHD konden dankzij de waarschuwing sneller aangeven wat ze hoorden of zagen. Maar de kinderen met ADHD waren wel in alle gevallen langzamer.

Te veel activiteit

Om te onderzoeken waarom de kinderen met ADHD slechter reageerden, analyseerde Mazaheri de EEG-activiteit in verschillende gebieden van de hersenen. Eerst keek hij of er een verandering was in de activiteit van alfagolven achterin de hersenen, waar de hersenkwab voor visuele waarneming zit. Bij 'gewone' kinderen ging de hersenactiviteit in dat gebied omlaag na de waarschuwing dat ze iets te zien zouden krijgen. Die verminderde activiteit bleek direct samen te hangen met een snelle reactie. Bij kinderen met ADHD veranderde de activiteit echter niet.

Van voor naar achter en weer terug

Om te kijken hoe de visuele waarschuwing samenhangt met de uiteindelijke reactie - aangeven of er een rood of blauw poppetje verschijnt of een lage of hoge toon - keek Mazaheri vervolgens naar de hersenactiviteit voorin de hersenen, waar de frontale kwab zit. Eerder onderzoek van Mazaheri dat hij ook uitvoerde met zijn Rubicon, liet namelijk al zien dat een dalende activiteit achterin samenhangt met een stijgende activiteit voorin.

Bij de gewone kinderen in de test bleek de activiteit in de twee gebieden gekoppeld zoals verwacht: als in het ene gebied de activiteit daalde, dan steeg ze in een ander gebied. Dit wijst erop dat het gebied waarin aandacht wordt gestuurd (voorin) en het gebied voor waarneming (achterin) met elkaar communiceren. Maar bij de kinderen met ADHD was dit niet het geval. De mate van activiteit in de twee gebieden was bij hen niet gekoppeld.

Uit de EEG-resultaten van Mazaheri blijkt dat de activiteit in het aandachtsturende gebied het visuele centrum beïnvloedt en zo het brein voorbereidt om de komende stimulus � het rode of blauwe poppetje � goed te kunnen verwerken. Normale kinderen zien dus de waarschuwing, die informatie wordt doorgespeeld naar het aandachtscentrum en dat aandachtscentrum stelt vervolgens weer het visuele centrum op scherp om zo snel te kunnen reageren op het verschijnen van het poppetje. Deze voorbereiding werkt niet optimaal bij kinderen met ADHD, waardoor ze dus veel langzamer reageren. Deze resultaten brengen het begrijpen van het ziektebeeld van ADHD weer een stap dichterbij.

Ali Mazaheri kon zijn onderzoek uitvoeren dankzij subsidie uit het programma Rubicon van NWO. Met Rubicon biedt NWO recent gepromoveerde wetenschappers de mogelijkheid ervaring op te doen aan een buitenlands topinstituut. Mazaheri ontving zijn Rubicon in 2007 en deed daarmee twee jaar lang onderzoek aan de University of California.

Over NWO

NWO is dé nationale wetenschapsfinancier en heeft tot taak het wetenschappelijke onderzoek in Nederland te laten excelleren via nationale competitie. Jaarlijks geeft NWO ruim 700 miljoen euro uit aan subsidies voor toponderzoek en toponderzoekers, vernieuwende instrumenten en apparatuur, en aan instituten waar toponderzoek wordt bedreven. NWO financiert het onderzoek van ruim 5300 getalenteerde wetenschappers aan universiteiten en instellingen. Selectie door middel van peer review is in handen van onafhankelijke deskundigen. NWO bevordert de overdracht van kennis naar de maatschappij.

Angst en trauma kunnen uit hersenen gewist worden ?

Wie dacht dat de film 'Eternal sunshine of the spotless mind' op pure verzinsels was gestoeld, moet dat denkbeeld dringend herzien. Wetenschappers hebben namelijk een manier ontdekt om pijnlijke herinneringen, angst en zelfs trauma's permanent uit je hersenen te wissen.

Zonder medicatie en 'gewoon' door het gebruik van bestaande therapieën, kunnen oorlogsveteranen of mensen die lijden aan een fobie weer een normaal leven leiden. Ook wie ten onder gaat aan liefdesverdriet, zoals in bovenstaande film, zou met de techniek geholpen kunnen worden.

Levensloop van herinneringen
"Tijdens de levensloop van een herinnering, komen er punten waarop het mogelijk is om de herinnering blijvend te veranderen. Door de dynamiek van de herinneringen te achterhalen, kunnen we op lange termijn stoornissen veroorzaakt door herinneringen behandelen", legt Dr Daniella Schiller van de New York University uit in het vakblad Nature.

Uitroeiing en onderdrukking
Therapieën nu gaan er van uit dat herinneren permanent zijn, en enkel kunnen gewijzigd worden via 'uitroeiing', waarbij de patiënten geconditioneerd worden om bepaalde herinneringen te onderdrukken. Dat is geen waterdicht systeem: bij bepaalde omstandigheden kunnen de herinneringen toch weer boven komen en/of leiden tot andere psychologische problemen.

Zwakte in de herinneringen
Dat is onmogelijk bij de nieuwe techniek, die de herinneringen permanent zou uitwissen. Dat doe je door gebruik te maken van een tijdelijke 'zwakte' in de herinneringen. Op dat moment kan je de herinneringen 'openen' en compleet herschrijven, voor de hersenen het opnieuw 'opslaan'.

Deze mogelijkheid begint zo'n tien minuten nadat de herinnering, en dus de pijn en de angst, werd opgeroepen. Dan heb je zo'n uur de tijd om de herinnering permanent te wijzigen, door nieuwe informatie in de oude herinnering te brengen. Als resultaat zou je de angstige reactie kunnen wegnemen.

"Timing speelt een veel belangrijkere rol in de controle van angsten dan we voordien dachten", voegt mede-auteur Dr Elizabeth Phelps toe. (edp)

Hoe zit het met de vergoeding van medicijnen voor ADHD?

Hoe zit het met de vergoeding van medicijnen voor ADHD?

De medicijnen voor ADHD kunnen onderverdeeld worden in normale tabletten (Ritalin ®) en tabletten met een verlengde afgifte (Concerta ®). Daarnaast zijn er capsules met een gereguleerde afgifte/verlengde werking (Strattera ® en Medikinet CR ®).

Tussen deze medicijnen bestaan er verschillen in de vergoeding.
In het Geneesmiddelen Vergoedings Systeem (GVS) zijn al deze middelen door de minister van VWS onder één cluster gebracht omdat er tot nu toe geen verschil in werkzaamheid en bijwerkingen wetenschappelijk is aangetoond.

Dit betekent in de praktijk dat maximaal de prijs van het goedkoopste middel uit dit cluster (Ritalin ® in dit geval) vergoed wordt vanuit de Basisverzekering. Deze prijs noemen we de vergoedingslimiet. Dit betekent dus dat Ritalin® 100% vanuit de Basisverzekering wordt vergoed, en dat voor de andere middelen een eigen bijdrage verschuldigd is, namelijk het verschil tussen de daadwerkelijke prijs en de vergoedingslimiet. De kosten van deze medicijnen tellen mee voor het eigen risico voor verzekerden van 18 jaar en ouder.

DSMIV criteria en behandeling

DSMIV criteria en behandeling

Behandeling
Er bestaan verschillende behandelingen voor patiënten met Borderline. Hieronder de mogelijke behandelvormen. In bijna alle gevallen is doorverwijzing van een arts nodig om te mogen deelnemen aan één van de behandelmethoden.
Medicatie

Vaak gebruikte medicijnen bij Borderline zijn serotonine regulerende medicatie, antidepressiva, antipsychotica, stemmingsregulerende middelen en kalmeringsmiddelen. Enige voorzichtigheid is geboden bij deze middelen, niet elk lichaam reageert hetzelfde en verslavingsgevaar is aanwezig. Ga dus niet op eigen houtje experimenteren, maar overleg altijd met een arts.

Goede medicatie in de juiste dosering kan echter veel verlichting geven bij de verschillende symptomen van Borderline.

Ambulante Hulpverlening

Door regelmatig een gesprek te hebben met een psycholoog of psychiater kan wat structuur, rust en veiligheid geboden worden aan de Borderliner. Voorwaarde is wel dat het contact tussen de patiënt en de arts goed is. Praten en leren uiten helpt tegen het eenzame en uitzichtloze gevoel en kan meewerken aan het beter om leren gaan met gevoel en emotie.

Dagklinische of klinische opname

Als ambulante hulpverlening niet genoeg blijkt en de patiënt meer behoefte heeft aan begeleiding kan er gekozen worden voor deeltijdbehandeling. De thuissituatie en de ernst van de klachten bepalen of de patiënt thuis slaapt of op de kliniek.

Bij deeltijd volg je een programma in groepsverband, in groepen van meestal rond de acht personen. Er zijn verschillende groepen en de leiding bepaalt in welke groep je het beste past.
Zo zijn er individueel gerichte groepen met veel individuele gesprekken, maar ook observatie groepen en groepen die in een leefgemeenschap leven en zelf bv boodschappen regelen. In deeltijd volg je verschillende programma-onderdelen, dagelijks wordt begonnen met een dagopening, waarin je kunt vertellen hoe het gaat met je, verder zijn er groepsgesprekken, creatieve therapie en psychomotorische therapie (gym).

Al deze therapieën zijn erop gericht je gevoelens op een andere manier te uiten en altijd is er een opgeleide verpleegkundige aanwezig. Verder kun je individuele gesprekken krijgen met een psychiater die je medicijnen regelt en een regisseuse die steeds met je evalueert en samen met jou nieuwe doelen opstelt voor de komende periode.

Deeltijd is meestal 3 tot 5 dagen per week en is over het algemeen vrij langdurig. Je kunt het volgen bij diverse instanties en het RIAGG verwijst je meestal door.

Cursussen

Naast de intensieve therapieën kun je ook individuele cursussen volgen, Voor Borderliners zijn dit de Linehan-training en de VERS-training.

Linehan-training

Linehan is een trainingsmethode waarmee je als patiënt leert je eigen leven te 'managen'.
De methode blijkt goed te werken. Ook de vele Borderliners die aan drugs of alcohol verslaafd zijn, zijn zeer te spreken over de methode. De patiënt houdt dagelijks zogeheten dagboek kaarten bij. Hoeveel medicijnen zijn er gebruikt, welke angsten waren er, welke vaardigheden zijn er geleerd. Alles wordt besproken met de therapeut, die 24 uur per dag beschikbaar is. Daarnaast is er een groepstherapie. Je krijgt het gevoel dat je eindelijk zelf wat aan je problemen kan doen. Er wordt veel meer op je gezonde kanten gelet en er wordt niet zozeer vanuit gegaan dat je 'ziek' bent. De Linehan-methode is ontwikkeld door de Amerikaanse Marsha Linehan en werd tot voor kort alleen gegeven in de Jellinek kliniek in Amsterdam. Na een succesvolle proefperiode is de methode nu ook op diverse andere plekken in Nederland te volgen.

VERS-training

De training duurt al met al zo'n 22 weken en in die 22 weken proberen de begeleiders/trainers de cursisten een aantal 'handvatten' aan te reiken die je in het dagelijkse leven dan kunt toepassen wanneer het je teveel wordt. Direct in het begin wordt er al korte metten gemaakt met het woord 'Borderline', omdat het volgens de begeleiders niet helemaal juist is. Borderliners zijn absoluut geen grensgevallen en op hun eigen manier redelijk normaal.

Standaard is dat er elke week een VERS-score ingevuld moet worden zodat jezelf goed in de gaten kunt houden hoog het met jouw emoties zat van de week. Je werkt uit een trainingsmap, en je bent er elke dag wel even mee bezig.

De training is elke week een ochtend of een middag en wordt gegeven door Adhesie en RIAGG. Er is een intake gesprek nodig om te kijken of je er voor in aanmerking komt. Bij sommige RIAGGS is het 2 dagdelen.

De relatie patiënt - hulpverlener zal niet altijd van een leien dakje gaan, doordat Borderliners juist moeite hebben met menselijke relaties. De hulpverlener zal eerst de nodige tijd moeten uittrekken om het vertrouwen van de borderliner te winnen alvorens de daadwerkelijke hulpverlening te kunnen starten. Maar ook dat is nog geen garantie voor een vlekkeloze samenwerking, het zal nog vaak moeilijk zijn en in vele gevallen een uiterst grillig verloop kennen. Echter als er vertrouwen en een vriendschapsband aanwezig zijn zijn er zeker mogelijkheden tot verbetering.

Behandel centra

De behandel centra voor Borderline patiënten in Nederland zijn onder te verdelen in 3 groepen: Normaliter ga je eerst naar je huisarts, deze verwijst je door naar groep 1, 2 of 3.

groep 1 : De landelijke GGZ-vestigingen

De adressen en telefoonnummers van de GGZ-vestigingen bij jou in de provincie zijn te vinden via de volgende link: http://www.ggz.nl
Surf hiervoor naar de juiste GGZ-site voor jouw omgeving.

groep 2 : Klinieken voor Borderline patiënten

Meestal is doorverwijzing van huisarts of GGZ noodzakelijk. Deze behandeling wordt over het algemeen vergoed door zorgverzekeraars. Hieronder volgen de adressen van diverse klinieken in Nederland. Surf voor een uitgebreide lijst naar de 'sociale kaart' van de Triade Borderline naar http://www.triade-borderline.nl

groep 3 : Vrijgevestigde Therapeuten

Deze therapeuten werken alleen, de behandeling wordt niet volledig vergoed door zorgverzekeraars, maar voordeel is dat er bijna geen wachtlijsten zijn. Je huisarts kan je doorverwijzen.